طالع نحس

بعضی وقت ها با خودم میگم توی این دنیا دنبال چی هستیم؟؟؟

دوست بازی!!

جوابی هست که خیلی از من و امثال من دنبالشن

اما اخه تا کی میشه توی خیابان ها راه رفت و به این چیز های مسخره دل خوش کرد

انگار این شده هدف واسه خیلی از ما که پا از در خونه بیرون میذاریم

این هفته وقتی رفته بودم واسه ثبت نام دانشگاه( از بس لهم کردن عین بیفتک شدم)

قیافه ی هیچ کدوم از دختر هایی که اومده بودن واسه ثبت نام به این نمیومد که واسه درس اومده باشن

بلکه هدف های والای دیگه ای داشتن(مثل دوست شدن.بیرون رفتن. خوش گذراندن)

اما خدایی این یعنی هدف!!!!

یک ساعت به خودم فحش دادم که دانشجوی این مملکت قراره بشم

نمیدونم شاید عیب از من هست که نمیتونم به این چیز ها فکر کنم

بابا به خدا اینجا ایرانه

نه جزایر قناری!وقتی میخوای بری دانشگاه یکم به این فکر کن که دیگه بزرگ شدی و این دختر و پسر بازی ها رو بذاریم کنار

خدایا خدت بهمون رحم کن

چون خودمون که به خودمون رحم نمیکنیم!!!!!!!!

از این دنیای مسخره خسته شدم

بعضی وقت ها نمیدونم اصلا ما مقصریم یا بعضی از این مردم مسخره

به نظر من راه رفتن توی خیابان های تهران (اون هم تنها)یعنی خودکشی.

من بدبخت یه روز تنهایی رفتم توی خیابون تا خیر سرم یکم راه برم(به قول امروزی ها پیاده روی) اما با اجازتون تا برگردنم خونه دیگه از بس عرق کرده بودم هر کی ندونه فکر میکنه خونمون حموم نداشتیم رفتم بیرون گرمابه....

اخه این چه ملکتیه که واسه راه رفتن توی خیابون باید همش حواست به خودت باشه که یکی نیاد رد بشه و بره و یه چیزی بگه که تا قسمت تحتانی گوش ادم قرمز میشه

که وقتی که توی خیابون راه میری مجبور باشی همش اطرافتو نگاه کنی که یک ادم بیخود نیاد و چرت و پرت نگه

از امروز من هم به جمع بلاگفا پیوستم می خوام  معضلات جامعه را به ریشخند بگیرم

امیدوارم موفق باشم